پیمایش آنلاین
میتوانید برای انجام پیمایش خود از اینترنت استفاده کنید؛ این روش معمولا ارزانتر، سریعتر و راحتتر است. اما…
با این همه این شیوه – بسته به اینکه چگونه انجامش میدهید – دشواریهایی هم دارد که باید به آنها توجه کرد.
دو رویکرد مختلف به پیمایش آنلاین وجود دارد. هر کدام از این دو رویکرد تاثیرات کاملا متفاوتی بر نتایج شما دارد.
1) فهرستی از آدرسهای ایمیلی (یا واتزاپ، فیسبوک و غیره) در اختیار دارید و سوالات خود را برای کسانی که با موضوع پیمایش شما نزدیکی دارند میفرستید. یا پیمایش را ضمیمه ایمیل میکنید و یا یک پرسشنامه آنلاین امن درست میکنید و آن را همراه با پسوورد برای شرکتکنندگان میفرستید.
2) یک پیمایش آنلاین باز درست میکنید و شرکتکنندگان خود انتخاب میکنند که در آن شرکت کنند. شما تنها از گروههای مرتبط میخواهید که شرکت کنند و پیمایش خود را در شبکههای اجتماعی و وبلاگ خود یا دوستانتان تبلیغ میکنید.
در هر دو رویکرد باید به این موارد بپردازید:
• آیا کل گروه هدف شما به اینترنت دسترسی دارند و میدانند چگونه با آن کار کنند – ممکن است یکی از اعضای گروه هدف هر از گاه ایمیل خود را چک کند یا نداند چگونه در اینترنت به سوالات شما پاسخ دهد. کدام بخش از گروه هدف از یک پیمایش آنلاین حذف خواهد شد؟
• به ایمنی دادهها دقت کنید. در مصاحبه چهره به چهره شرکتکنندگان باید باور کنند که شما اطلاعاتشان را بدون نام نگه میدارید. اما در ارتباط اینترنتی ممکن است دیگران به دادههای شما دسترسی پیدا کنند. چقدر امکان دارد این مشکل برای شما پیش بیاید؟ اگر این احتمال وجود دارد، از یک پلتفرم پیمایش آنلاین که امنیت دادهها را تضمین میکند استفاده کنید.
• امکان ناشناس بودن در ارتباط اینترنتی ممکن است نتایج صادقانهتری نسبت به مصاحبه چهره به چهره در اختیار شما قرار دهد. اما در دنیای آنلاین ارتباط مستقیم و بازخورد لحظهای وجود ندارد! بنابراین سوالات شما باید بسیار روشن و واضح، قابل درک برای همه و سرراست باشد.
استفاده از ایمیل یا شبکههای اجتماعی
در پیمایش آنلاینی که پیشاپیش میدانید چه کسانی قرار است در آن شرکت کنند، نکاتی که در دو بخش نمونه تصادفی و نمونه در دسترس به آن پرداختم به کار گیرید. تفاوت تنها در ابزار ارتباط است نه در روش.
اگر فهرست کامل (یا نسبتا کامل) ایمیلهای گروه هدف خود را در اختیار دارید، میتوانید یک نمونهگیری تصادفی انجام دهید و نتایج قابل قبولی دریافت کنید. ممکن است بتوانید فهرستی از ایمیلهای همه دانشجویان دانشگاهتان به دست آورید؟ یا انجمن مذهبی که میخواهید پیمایش خود را در آنجا انجام دهید فهرستی از اعضای خود دارد و در اختیار شما میگذارد؟ یا در یک شرکت بزرگ کار میکنید که کارمندان آن پیشینههای متفاوت اجتماعی و قومیتی دارند؟
اگر چنین فهرستی در اختیار ندارید اما میخواهید از فهرست دوستانتان در شبکههای اجتماعی استفاده کنید، آنگاه باید روش نمونه در دسترس را به کار گیرید و نکاتی را در نظر بگیرید که در آن بخش به آنها پرداختیم.
نقطه ضعف استفاده از ایمیل به جای مصاحبه چهره به چهره این است که همه به سوالات شما جواب نمیدهند. این اختلاف بین گروه هدف و تعداد کسانی که واقعا در پیمایش مشارکت کردهاند خطای پوششدهی نامیده میشود. در هنگام انتشار تحقیقتان باید میزان خطای پوششدهی (درصد) را ذکر کنید. اگر نیمی از فهرست شما پرسشنامه را پر کرده باشند، نتایج پیمایش ما درست است. اما اگر کمتر از این میزان به سوالات شما پاسخ دادهاند، باید دوباره با بقیه تماس بگیرید.
گزینه خود-منتخب
این گزینه بخصوص در مورد سوالات خصوصیتر – که معمولا سوالات مربوط به ناقصسازی جنسی برای بسیاری از زنان خصوصی محسوب میشود – بسیار جالب است. چراکه شرکتکنندگان مطمئنند که هیچکس، حتی خودش ما، آنها را نمیشناسد و این باعث میشود که صادقانهتر پاسخ دهند.
مهمترین مشکل این روش این است که شرکتکنندگان نمایاننده هیچ گروهی نیستند؛ حتی اگر در پایان به این نتیجه برسید که پیشینه شرکتکنندگان کم و بیش نمایاننده آنچه شما از جامعه خود انتظار داشتید باشد. شرکتکنندگان تمایل نشان داند که داوطلبانه به سوالات شما پاسخ دهند چون به موضوع پیمایش شما علاقمند بودند. “اکثریت خاموش” ممکن است نگرش کاملا متفاوتی داشته باشد. کسانی که در پیمایش شما شرکت میکنند به احتمال زیاد پیشاپیش درباره ناقصسازی جنسی زنان مطلعند، احتمالا از مشکلات پیرامون این عمل اطلاع دارند و بنابراین پیمایش ما تعداد زیادی از کسانی را جذب میکند که عقیده روشنی درباره این موضوع دارد – چه موافق، چه مخالف.
به احتمال زیاد درصد کسانی که پاسخ میدهند که ناقصسازی جنسی زنان در خانواده/محیط اطراف آنان اتفاق افتاده بسیار بیشتر از درصد واقعی در گروه هدف شما خواهد بود. زیرا کسانی که تا کنون درباره این عمل چیزی نشنیدهاند، در پیمایش شما شرکت نخواهند کرد. احتمالا تعداد والدینی که انجام این عمل بر روی فرزندان دختر خود را متوقف کرده و مخالف این عملند نیز بیشتر خواهد بود، زیرا کسانی که فکر میکنند این عمل کاملا طبیعیست و چالشی در اینباره ندارند ممکن است علاقهای به پیمایش شما نداشته باشند.
اما عکس این هم ممکن است اتفاق بیفتد. ممکن است برخی طرفداران ناقصسازی جنسی زنان به پیمایش شما حمله کنند و حتی به سوالات پاسخهای ساختگی بدهند. برخی شرکتکنندگان ممکن است اصلا جزو گروه هدف شما نباشند، مثلا شما زنان در کویت را به عنوان گروه هدف انتخاب کردهاید، اما زنان در عراق یا امارات متحده عربی پیمایش شما را پیدا کنند و متوجه نشوند که مربوط به آنان نیست. برای اجتناب از این مشکل باید در سوال اول مشخص کنید که شرکتکنندگان باید از گروه هدف شما باشند. اگر کارگران خانگی مهاجر در گروه هدف شما نیستند، با این شیوه میتوانید آنها را نیز حذف کنید.
حالا ممکن است بپرسید: این شیوه پیمایش خود-منتخب چه فایدهای دارد؟
این شیوه میتواند به شما بگوید آیا ناقصسازی جنسی زنان (هنوز) مشکل جامعه شما هست یا نه.
میتواند به شما بگوید این مسئله در کدام یک از زیرگروههای گروه هدف شما وجود دارد. اگر از زنان عراقی بخواهید در پیمایش شرکت کنند و تنها زنان سنی به سوالات پاسخ دهند میتوانید حدس بزنید که این موضوع بین زنان شیعه (به همان اندازه) وجود ندارد.
میتواند اطلاعات مفیدی درباره انگیزه شرکتکنندگان در اختیار شما بگذارد.
و در آخر این روش میتواند ابزاری برای راهاندازی کمپین باشد. با تبلیغ پیمایش خود در شبکههای مختلف، گروهها و رسانهها میتوانید درباره این موضوع آگاهیرسانی کنید.
برای طراحی پیمایش آنلاین ابزارهای رایگانی در اینترنت موجود است مانند SurveyMonkey. همچنین میتوانید از مدخل Survey Software Comparison در ویکیپدیا استفاده کنید.
بعدی
به چگونه از پرسشنامه ابتدایی استفاده کنیم بروید
برای پیمایش خود میتوانید از اینترنت استفاده کنید؛ معمولا ارزانتر، سریعتر و راحتتر است. در برخی موارد پیمایش اینترنتی ممکن است تنها گزینه منطقی شما باشد. مثلا اگر گروه هدف، یا بخشی از گروه هدف شما دور از دسترسند یا میخواهید به اطلاعاتی درباره جامعه مهاجرتکرده به دست آورید. این شیوه همچنین میتواند امکانی برای دور زدن محدودیتهای قانونی در اختیار شما قرار دهد. در کشورهایی که قوانین نظارتی سخت دارند، با این شیوه میتوان از سوال و جواب پلیس اجتناب کرد.